Om acht uur zouden de deuren van Hedon Zwolle open moeten gaan, maar dit was niet het geval. Veel mensen klaagden en niet onterecht; het was godsgruwelijk koud buiten. Dan eindelijk om tien over acht konden ongeveer vijfhonderd mensen hun weg naar binnen vinden.
Negen uur startte het voorprogramma The Madd. Dave Von Raven, zanger van The Madd, en zijn mannen kwamen het podium op en het eerste wat me opviel was het bekende gezicht van de drummer en toch kon ik de gehele avond zijn gezicht niet plaatsen*. The Madd, bekend van Baby in samenwerking met Dio, speelde luidruchtig maar vrolijk. Je kon weliswaar niet verstaan wat ze zongen, maar daar werd het niet veel minder om. Een redelijk goed begin van een verwachtingsvolle avond.
Na een halfuur is het vrolijke en luidruchtige eraf en verdwijnt The Madd van het podium en komt Moke er voor in de plaats, een heuze brit-indie-pop-rock sensatie (ik moet zeggen dat ik het eigenlijk niet weet, aangezien elke site die ik er op nageslagen heb iets anders beweert).
Het optreden wordt gehouden naar aanleiding van hun nieuwe album The Long And Dangerous Sea. In tegenstelling tot het nummer Switch is het nieuwe album vooral somber en duister. Nummers genaamd als Nobody’s Listening, Window of Hope en Terrible End voegen daar niet veel aan toe. Ook wil Moke té veel. Er komen tal van instrumenten aan bod: violen, trompetten, hoorns, tuba’s, trombones, saxofoons en cello’s, naast hun gebruikelijke instrumentarium; hun nieuwe nummers zijn te vol gepropt. Wat op het vorige album juist een pluspunt was, het monotone en langgerekte zanggeluid van Maginn, is op het nieuwe album niet ten goede gekomen; het komt zeurderig over in combinatie met de sombere en duistere kant van de nummers.
Moke opent stroef, alleen dit is door technische problemen. Alle apparatuur doet het, behalve de gitaar van zanger Maginn. Dit probleem wordt niet erg snel opgelost, maar dan uiteindelijk doet ook de gitaar van Maginn het en begint de avond pas echt. Alle apparatuur is goed op elkaar afgestemd en je kan ook werkelijk horen wat ze zingen, zonder dat er een ander op de achtergrond raakt.
De sfeer gedurende het concert was redelijk goed, alhoewel ik dat niet bepaald kan weten. De reden daarvoor is dat ik toch minder vaak achterom keek om het publiek te zien juichen, joelen en meezingen. Hoewel er niet erg veel werd meegezongen door het publiek, behalve bij de meer bekende nummers als: Last Chance, This Plan, Switch en uiteraard Here Comes The Summer, rockte de band toch de avond weg met het gehele ‘mislukte’ nieuwe album The Long And Dangerous Sea, vijf nummers van het oudere en zeker geweldige album Shorland, een akoestisch nummer en een cover. Het optreden deed Maginn jammer genoeg met consumptie en daardoor kreeg ik zo nu en dan wat speeksel op mijn gezicht. Als ik nou een echte fan was geweest had ik gezegd dat ik mijn rechterwang nooit meer zou wassen. Ja, ik stond dichtbij het podium. Om te benadrukken: ik kon hem aanraken als ik mijn arm uitstrekte. Ik stond recht voor hem. Recht voor Felix Maginn. Iets wat ik, dacht ik, maar één keer in mijn leven meemaak.
Maginn bedankte de zaal na ieder nummer en de band eindigde met het nummer Lament. Iets wat ze mooi deden: Felix Maginn bedankte, opnieuw, iedereen en liep het podium af; één gitaar weg. Eddy Steeneken, de toetsenist van de band, bedankte iedereen en liep van het podium af; de keyboardgeluiden weg. Marcin Felis bedankte iedereen en liep het podium af; de basgitaar weg. Phil Tilli bedankte iedereen en liep het podium af; de tweede en laatste gitaar weg. Rob Klerkx, de drummer van de band, drumde nog voor een lange minuut (of twee) door, bedankte iedereen en liep tevens het podium af.
Wegens de minimale inspanning van het publiek, kon Moke het publiek niet voor zich winnen. Maginn probeerde het nog met: “In Groningen zingen ze veel harder mee!”, maar het mocht niet baten. De heren zagen er prima uit en hun uitstraling was dan ook geen minpunt, maar ze overschatten zichzelf wel in de muziek. Het zou een prima concert zijn, als het nieuwste album minder ‘mislukt’ zou zijn.
Gezien: Moke, Hedon, Zwolle (9 oktober 2009)
Setlist:
The Long and Dangerous Sea
Bygone
Last Chance
Cupar Street Riot
Black & Blue
Love My Life
Nobody's Listening
This Plan
Switch
Ghost
Here Comes The Summer
The Long Way
Acoustic Felix
Heaven
Terrible End
Cover Echo & The Bunnymen: Lips Like Sugar
Lament
* Kijk in de sidebar om te weten te komen op wie de drummer van The Madd lijkt.
